The turning point in the process of growing up is when you discover the core strength within you that survives all hurt.

- Max Lerner

"Waar moet u heen?" vraagt een vrouwenstem. "Naar de stad", zeg ik, al weet ik niet hoe. Dertien uur ben ik onderweg, en mijn vakantie had niet slechter kunnen beginnen. Een rij voor de douane, een gemiste vlucht, een zoekgeraakte koffer. De laatste bus richting hotel is net weggereden. "Ik ook!" jubelt de vrouw. "Wilt u een taxi met me delen?" Ik kijk haar aan: liever, donkere ogen. Ze heeft een hoedje op en een rugzakje om.

Langs palmen en duizenden lichtjes zoeven we naar de stad. De vrouw giechelt als ze haar reisplan onthult: ze heeft er geen. Ze heeft haar baan opgezegd, haar huis verhuurd en wil nu al die plekken gaan zien waar ze eerder alleen maar van droomde. Ze geniet bij het vooruitzicht.

Ik denk terug aan mijn pechdag. Niets liep zoals ik wilde en bij elke tegenslag scheen de wereld me lelijker, vijandiger toe. Ik had mijn vuisten gebald en rondjes gelopen om maar iets te kunnen doen. Maar wat had het uitgehaald? Had ik niet net zo goed de controle even uit handen kunnen geven?

'Wat is het hier mooi!' zegt de vrouw terwijl ze uit het autoraampje kijkt. Ik kijk met haar mee en zie dat ze gelijk heeft. Mijn pech is niet meer belangrijk. Deze vrouw, dit taxiritje zijn cadeautjes die zich niet laten plannen. Wie met open hart en nieuwsgierige blik op pad gaat, krijgt de reis van z'n leven.

- Sandra Heerma van Voss (Yoga Magazine)

Lezen is denken met andermans hoofd.

- Schopenhauer

Ik heb nood aan zekerheden die me veiligheid en rust bieden. Doch... zekerheden vervelen me en kunnen me somber of net opgefokt doen voelen. Ik heb nood aan spanning, avontuur, risico's,... Deze laatste geven me nieuwe energie, maar maken me evengoed bang en zorgen voor rusteloze nachten. Opnieuw eenzelfde moeilijkheid: een evenwicht zoeken op een continuüm.

"In termen van het spanningsveld autonomie/verbondenheid kunnen we ontmoeting omschrijven als autonomie in verbondenheid. Fromm (1962; 2006) noemt dit de progressieve keuze in het omgaan met afgescheidenheid: twee wezens worden één en blijven toch twee. Fromm beschrijft de ingrediënten van dit soort liefde dat recht doet aan de individualiteit en integriteit van de betrokkenen: zorg, verantwoordelijkheid en respect."

(Bron: De interactionele dimensie in cliëntgerichte groepstherapie. 'Hier komen wij elkaar tegen.' Claude Missiaen)

"He who experiences the unity of life sees his own Self in all beings, and all beings in his own Self, and looks on everything with an impartial eye."

Buddha

wilde gij mijn grillen

beminnen zoals ik die

van u inwillig op elk

onmogelijk starteinde

van de deze of gene dag

wilde gij uw verslingerde

vlinders promoten tot ze

op hun hoogtepunt afgemat

toch in een lang leven

verwikkeld blijken te zijn

wilde gij van maan naar

zon gaan, tot ik zelf kan

vliegen met vleugels die

uit uw vertrouwen

geweven en gehesen zijn

G.B.

Soms lijkt het zo moeilijk om de juiste verhouding tussen afstand en nabijheid te vinden. Ik kan enorm opgaan in mensen, zowel relationeel als vriendschappelijk als professioneel (wat dan mss niet zo professioneel meer is). Vaak lijk ik diegene te zijn die meer nabijheid zoekt, niet beredeneerd maar gewoon vanuit gevoel, vanuit een enthousiasme dat doorsijpelt in mijn handelen.

Ik geef veel, blijkbaar, maar het is niet zo dat het voor mij aanvoelt als geven in de zin van een 'last'. Toch lijk ik mensen daarmee af te schrikken, soms. Ik merk wel dat ik mensen minder achterna huppel in vergelijking met vroeger. Jammer genoeg is de fysieke afstand niet altijd voldoende om hen uit mijn leven te houden. Die enkele mensen die verder van mij afstaan dan ik zou willen, verschijnen regelmatig in mijn dromen, waar de band wel beter is. Gevolg: verwarring en 'craving' 's morgens vroeg zonder ook maar iets van contact in het echte leven.

Vaak, als ik nadenk over vroeger of mensen spreekt die ik al lange tijd ken maar niet vaak meer ontmoet, merk ik dat ik veranderd ben. Vreemd genoeg voel ik tevens aan dat deze mensen niet geëvolueerd zijn. Hun mening is dezelfde als zoveel jaar geleden; ze hebben hun typische gewoontes behouden en organiseren hun leven op eenzelfde manier als toen. Opvallend is dat die mensen niet meer matchen met mij zoals ze vroeger deden. Kan het dat mensen stil blijven staan en vastroesten, of zijn de wijzigingen zo subtiel dat ik ze niet opmerk, geen idee.

Enerzijds kan het zijn dat ik groei, mezelf in vraag durf stellen en daardoor evolueer op diverse vlakken. Anderzijds zou je mij labiel of 'random' kunnen noemen. Of misschien zelfs een meeloper, gezien ik telkens verander door contact te hebben met andere mensen. Ik stel het cru, want interacties scheppen minstens deels wie je bent, altijd. Toch vraag ik mij af wat overheerst. Ik hoop het eerste. :)

Luisteren

Als ik je vraag naar mij te luisteren

en jij begint mij adviezen te geven,

dan doe je niet wat ik vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren

en jij begint mij te vertellen

waarom ik iets niet zo moet voelen als ik het voel,

dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren

en jij denkt dat je iets moet doen

om mijn problemen op te lossen,

dan laat je mij in de steek,

hoe vreemd dat ook mag lijken.

Misschien is dat de reden

waarom voor sommige mensen bidden werkt,

omdat God niets terugzegt

en hij geen adviezen geeft

of probeert dingen voor je te regelen.

Hij luistert alleen maar

en vertrouwt erop

dat je er zelf wel uitkomt.

Dus, alsjeblieft,

luister alleen maar naar me

en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten,

wacht dan even

en ik beloof je dat ik op mijn beurt

naar jou zal luisteren.

- Leo Buscaglia

Wat een natuurpracht! Zoiets kan een mens toch nooit zelf 'bedenken'. Dit moet ons gewoon nietig doen voelen, maar dan niet met een negatieve bijklank. Het is voor mij opnieuw zo'n 'deel van een groter geheel'-ervaring. Wonderbaarlijk dat we hier deel van mogen uitmaken, dat onze ogen zoiets kunnen waarnemen en dat we tegelijkertijd tegen de kou beschermd zijn door onze eigen menselijke uitvindingen. Wat moet het bijzonder zijn voor een kind om dit voor de allereerste keer mee te maken. Ook voor dieren lijkt het me iets vreemds in eerste instantie. Ik herinner me nog goed hoe mijn kat zoveel jaar geleden duidelijk in de war door 'haar eerste sneeuw' trippelde. Ik probeer veel zaken nu ook te zien en in mij op te nemen alsof het voor de eerste en misschien laatste keer is. Die manier van kijken maakt alles zoveel intenser.

De volgende Friese uitdrukking 'in minske sin is in minske libben': als men datgene doet wat men aangenaam vindt, heeft men genoegen in het leven; wanneer men het ambt zijner keuze waarneemt, doet men dat met genoegen; vandaar: ieder moet weten waar hij trek in heeft - vertaalde ik tijdens mijn vakantie aldaar abusievelijk met: 'Een mens wérkelijk zien, is een mens liefhebben'.

- Alex Pot

Naar aanleiding van enkele gesprekken/supervisies stel ik me - nog vaker dan anders - vragen over het leven in het algemeen en over mezelf, meer specifiek. Het biedt antwoorden, maar vooral nog heel wat extra vragen die er voorheen wel waren, maar zich minder een weg naar de voorgrond baanden.

Ik denk na over mijn streng super ego en de zachtere, zorgende, lieve kant en over hoe ze de strijd aangaan met elkaar. Ik denk na over de mildheid die ik wel kan opbrengen, maar enkel voor anderen. Hard zijn voor jezelf brengt heel vaak geen zoden aan de dijk. Waarom wordt die criticus dan in het leven geroepen? Ik vraag me  af wanneer het wel functioneel geweest is om mezelf 'zo te stompen'. Ergens goed in zijn is fijn, maar het streven naar perfectie is slopend, niet alleen voor jezelf maar ook voor anderen. Denk maar eens na over het contact met mensen die in jouw ogen perfect zijn en wat het met je doet. 

Ook vraag ik me af waarom ik zo weinig vertrouwen heb in mijn (buik)gevoel. Heel waarschijnlijk is mijn vertrouwen op dat vlak ooit zodanig geschonden dat ik er onbewust geen geloof meer aan durf te hechten en het afschilder als wishful thinking. Ooit had ik het volle, overtuigend-passionele geloof in een liefde die -toen- heel speciaal was. Het was een liefdessubject die mij vanuit lichaamstaal, oogcontact en alle andere nonverbale tekens de indruk gaf die gevoelens te delen. Woordelijk ben ik echter telkens opnieuw met mijn gezicht in de modder geduwd, waardoor het nu helemaal niet veilig meer is om vanuit mijn gevoel te leven en te handelen.

Soms kan ik niet laten (met een knipoog geschreven!) en kruipt alle passie in mij omhoog. Als ik werk met bepaalde cliënten, maar ook als ik algemeen bepaalde gesprekken voer, kan ik me bijna overrompeld voelen door iets dat moeilijk onder woorden te brengen is, maar bijna existentieel van aard moet zijn. Ik voel dan dat ik leef, waarom ik leef en merk -bijna verrast- dat het leven misschien toch zin kan hebben, op welke absurde manier dan ook. En stiekem geloof ik dan heel oprecht, ook al is het maar voor heel even, dat ik van tel ben en zelfs voor mezelf iets waard kan zijn.

"Hoe kun je mild zijn voor jezelf? Wat is mildheid voor jezelf? Als iemand je zou veroordelen, je iets zou verwijten op exact dezelfde manier als je dat met jezelf doet, zou je dat wellicht niet nemen. Hopelijk heb je genoeg zelfrespect om te beseffen dat je vernedering en verwijt echt niet nodig hebt. Waarom jezelf aandoen wat je van een ander niet zou accepteren?

Wat is mildheid dan wel? De beste plek om te weten te komen wat mildheid is, is je eigen verlangen. Hoe zou je willen dat er iemand met je omgaat als je het moeilijk hebt? Verlang je naar verwijt of naar begrip? Naar respect of naar vernedering? Naar iemand die luistert of naar iemand die je vertelt dat je het allemaal anders zou moeten doen (alsof je dat zelf al niet wist)?

Mildheid is een bewuste beslissing. Het maakt niet uit waarom je ervoor kiest. Misschien begrijp je al dat verwijt toch niets uithaalt en het alleen maar erger maakt. Misschien begrijp je het helemaal niet, maar wil je het gewoon een kans geven."

Uit: Mindfulness - In de maalstroom van je leven (Edel Maex)

Ik ben vandaag iets trager dan anders naar huis gereden. Op die manier kon ik de zonsondergang (op weinig gevaarlijke wijze) aanschouwen. De kleuren waren adembenemend veelzijdig. Het gaf me zo'n magisch gevoel van ruimte en eeuwigheid.Tegelijkertijd zorgde het tevens voor een nietigheid die ik op dat moment niet eens erg vond. Ik voelde me deel van een heel wat groter, niet te bevatten geheel.

Files,

    te laat komen,

        uitverkocht meubelstuk,

            verlegenheid aka sociale angstsymptomen,

STRESS!!

"Blij je te leren kennen" deed voorgaande verbleken. :-)

Ont-moeting:

in een samenzijn niets zoeken

maar toch vinden.

Als ik mijn hele rugzak leegmaak en overboord gooi,

bereik ik dan sneller de oever?

Als we weglopen van wederzijds koesteren, vallen we uit elkaar tot halve scherven. De ene helft vrouw met kracht is heftig, maar eenzaam. De andere helft vrouw is als een puzzel met felle kleuren waarin slechts één stukje verloren blijkt. Op die manier verschuiven beide, maar de lege plek blijft (knagen).

Doornige rozen

    reiken niet verder

            dan reukpijnen

                daar waar Liefde

                    alle zintuigen bespeelt...

Wat niet gebeurd is, kan ook niet voorbij gaan.

Wat is de zin van leven? We worden geboren en doorlopen een heel proces om er dan uiteindelijk weer uit te moeten stappen. We hechten ons aan onze ouders (in optimale omstandigheden) om ze los te laten. We doen kennis op om op pensioen te gaan. We zoeken en groeien om op ons meest 'rijpe', soms verlichte, moment te 'verdwijnen'. Het leven hangt aaneen in een vreemd dialectisch web van voortdurend kennismaken en afscheid nemen. Het simpelweg 'er zijn' lijkt op dit vlak de grootste uitdaging...

Onrust is mijn aard (denk ik). 

Zonder de aarde ooit volledig te willen raken, trippel ik boven de wereld uit. Met kousenvoeten charme, inclusief de losse draad (zeg je).

Jij tracht te huppelen, maar marcheert me zijlings voorbij (zeg ik).

Jij gooit woorden, ik vang ze op en kaats ze vanuit mijn wereld terug. Jij ontwijkt op het nippertje (merk ik).

Uiteraard negeer je en loop ik je -opnieuw- achterna, lekker met mijn hoofd omhoog ploeterend in de modder (ontkennen we).

Onrust is mijn aard (relativeer ik). 

Hoe ben je jezelf? Ben je de persoon door de ogen van de ander of slechts jouw beeld van de blik van de ander? Ben je wat je bent of wat je idealiter zou willen zijn? Hoe maak je voor jezelf het onderscheid tussen een kernzelf en zelfpresentatie? Bestaat een 'zelf' wel? Zijn we niet allemaal een - heel misschien uniek - samenraapsel van de uitingen van anderen?

Wat houdt verandering dan in? Een wijziging in je zelfdefinitie obv ander gedrag, denken, voelen? Of slechts een wijziging in benoeming van fenomenen die zich in je persoon afspelen?

En wat drukken de antwoorden op deze vragen uit? Hoe het 'is' of hoe je zou willen dat het is?

We spreken in halve zinnen en vage bewoordingen. Jij omsluiert, ik antwoord in vage termen. Toch overheerst verbondenheid in spreken en luisteren, in het simpelweg aanwezig zijn.

Je kijkt uit naar een naderende belangrijke ontmoeting of verlangt naar een aspect uit de toekomst. Je maakt er jouw perfecte voorstelling van en geniet van de gedachten en wensdromen. Hoe aangenaam is het dan soms om de realiteit tijdelijk voor je uit te duwen, uit te stellen als het ware. Hoe angstaanjagend kan die werkelijkheid zijn. Je wordt geconfronteerd met de kans dat de droom aan diggelen valt, doordat de realiteit net iets anders blijkt te zijn.

Zou dit een rol kunnen spelen bij mensen die telkens onbereikbare of onmogelijke liefdes kiezen? Omdat de kans dat hun illusies breken dan kleiner is? En wat met mensen die elke maand andere grootse plannen hebben... Het is mogelijk dat deze situaties een onderliggende behoefte aan niet teleurgesteld worden, bevatten. En indien een teleurstelling desondanks onvermijdelijk volgt, wordt deze zo snel mogelijk opgeheven aan de hand van een nieuwe (al even overtuigde) invulling.

Gemis is krachtiger en veelzijdiger dan enig ander gevoel.

(Of niet?)

Je staat aan een ravijn. Voor je ligt een onmetelijke diepte die onzeker is, maar net haalbaar kan zijn en na een overwinning naar de hoge toppen leidt. Achter je bevindt zich een licht hobbelend pad. Welke keuze maak je? Keer je schoorvoetend terug langs een weg die al duizend maal betreden is... of waag je de sprong in het onbekende?

Aan het leven worden doelen gesteld; doelen die opgelegd worden van buitenaf en nadien geïnternaliseerd worden door elk individu. Men streeft naar een (steeds tijdelijk) eindpunt en vergeet de weg. Eens dat doel bereikt wordt, verliest men de reden van het streven én de bijhorende begeerte. Naast een niet-ervaren pad, betaalt men met andere woorden ook met het verdwijnen van de beleefde waarde van het doel.

Heeft men dan uiteindelijk wel écht geleefd? En waarvoor? Voor het verlangen dat zich telkens naar een ander doel verplaatst? Misschien kan dit verlangen 'de weg' genoemd worden, en het echte doel de vitaliteit en levenkracht die begeerte teweeg kan brengen. Telkens opnieuw.